درست یکساله که از ایران دورم. و هرگز فرصتی پیش نیومد تا روی آنتن از شما شنوندگان و بینندگان نازنین که پونزده سال در ایران و خارج از ایران من رو میشنییدن و میدیدین خداحافظی کنم. بدون ادا و تعارف های مزخرفی که ما ایرانی ها استادش هستیم باید بگم خاک پاتونم و در این سالها خیلی چیزا ازتون یاد گرفتم. صاحت این "صدا" و این "روی" فقط و فقط شمایین و من از خودم هیچی ندارم. حتی هیچی. واژه ی سپاس خیلی حقیره در برابر خوبی های شما، تماسهای پر مهرتون در این مدت، و همراهی با "سی مو سی تو" هاتون ، "خانه و خانواده" هاتون، "هنر و اندیشه" هاتون، "گپ" هاتون، "مستقیم دربست" هاتون، "راه شب" هاتون، "صبح و نشاط" هاتون، "گردونه" هاتون، "دورخیز" هاتون، "تهران در شب" هاتون و... که بعد از خدا ی مهربون، روی ماه همتون رو میبوسم و از بن جان از تک تکتون برای تاخیر در این خداحافظی پوزش میخوام. به جز همه ی "قلبم" چیزی ندارم که تقدیمتون کنم و بگم دوستتون دارم و خدانگهدار